امروز خلاقیت و نوآوری و ایجاد تغییر و دگرگونی در سازمانها و موسسات یک امر ضروری است، چرا که جامعه و سازمانها همه در حال تغییر و تحول هستند. این تغییر و تحولات در سازمانهای آموزشی و تعلیم و تربیت به مراتب حساس و بااهمیت است و باعث شده که آموزش و پرورش اهداف، گرایشها و علایق خود را جهت بهکارگیری خلاقیت و نوآوری هدایت کند.
یکی از مولفههای اساسی آموزش و پرورش رشته پیوند بین دو مفهوم یادگیری و یاددهی نظام ارزشیابی تحصیلی است. صاحبنظران این رشته معتقدند که ارزشیابی تحصیلی در ایجاد توانایی آفرینندگی، خلاقیت و نوآوری در فرآیند یاددهی - یادگیری تاثیر بهسزایی دارد. تربیت کودکان مبتکر و خلاق یکی از اهداف مهم نظامهای آموزشی است و بیشک روشهای آموزشی، محتوای دروس، نقش معلم، طرحها و شیوههای ارزشیابی فراهمکننده بستر مناسبی جهت تحقق این هدف است. در سالهای اخیر نظامهای آموزشی دستخوش تغییر و تحولات زیادی شده است و چون آموزش و پرورش یک نظام و سیستم است، پس تغییر در یک قسمت، قسمتهای دیگر (مثل ارزشیابی) را نیز متحول ساخته است. این تغییر و تحولات نتیجه طرح و اندیشههای تازه و نویی است که اصطلاحا آن را خلاقیت و نوآوری مینامند. نظام ارزشیابی آموزشی نیز همچون سایر قسمتهای دیگر نظام آموزشی به دور از این تغییرات نبوده است. در دنیای امروز نیازمند سیستمهایی از سنجش و ارزشیابی هستیم که به هر دانشآموز به دیده حرمت نگاه کند. موهبتهای طبیعی و انسانی او را بیشتر از آزمونهای سنتی نشان دهد. بازخوردی مثبت و تکالیفی رشددهنده به او ارائه کند و باور داشته باشد که هر دانشآموز قابلیت رشد و پیشرفت مداوم را دارد. (رستگار، ۱۳۸۲) در چنین رویکردی دانشآموز تبدیل به فردی خلاق، ریسکپذیر، مبتکر و محقق میشود که به طور دائم از تدریس بهره میگیرد. در این فرآیند شایستگی فرد رشد میکند و اعتمادبهنفس او افزایش مییابد و دانشآموز بهخوبی یاد میگیرد که چگونه آموختهها را در وضعیتهای دشوار و ناآشنا بهکار گیرد. این امر توان خلاقیت، ابتکار و نوآوری را در فرد رشد میدهد و این هدف مهم آموزش و پرورش است. رویکردهای نوین سنجش و ارزشیابی آموزشی بحث تازه و نویی است که در سالهای اخیر چالشهایی را برای نظام آموزشی ایجاد کرده است. توجه به موضوع خلاقیت و نوآوری در ارزشیابی پیشرفت تحصیلی دانشآموزان، به دلیل نقایص و کاستیهایی که در نظام ارزشیابی سنتی و رایج و نارضایتیهایی که از نظام ارزشیابی موجود در محافل تربیتی به همراه داشت، مطرح شد. بر این اساس برنامهریزان و متصدیان امر آموزش بر آن شدند تا اصلاحاتی بنیادی در حوزه ارزشیابی آموزشی به وجود آورند که طرح دونوبتیکردن امتحانات، برجستهکردن نقش ارزشیابی مستمر و بالاخره طرح ارزشیابی توصیفی ویژه پایههای اول، دوم و سوم ابتدایی را میتوان از جمله نوآوریهای نظام ارزشیابی آموزشی برشمرد. البته این خود مسائل جدیدی ایجاد میکند و آدمی را به حل و رفع آنها فرا میخواند. بروز و ظهور این مسائل و مشکلات در حوزه آموزش و پرورش راهحلهای جدید و متناسب با آنها را میطلبد؛ مشکلاتی از قبیل تاکید زیاد بر نمره بهعنوان ملاک خوببودن، تاکید بیش از حد بر هوش و حافظه فراگیران، مقاومت در پذیرش ایدههای جدید، به روزنبودن اهداف و محتوای کتابهای درسی، عدم آگاهی و شناخت معلمان از اطلاعات و دانش روز و... همه از مسائل مبتلابه نظام آموزشی امروز است. این مسائل یکی از انگیزهها و عوامل سوقدهنده جدی دستاندرکاران آموزشی کشورمان است که به آموزش و یادگیری علمی، خلاق، کاربردی، مسالهمحور، نوآور و مشکلگشا بیندیشند و بهدنبال فلسفه آموزش و روشهای آموزشی باشند که به نحوه و چگونگی اندیشیدن، حل مساله، فرآیندهای فکری، تفکر نقاد، خلاقانه و... میپردازند. چنین نظام آموزش و یادگیری مستلزم نظام سنجش و ارزشیابی ویژه و مختص به خود است. به همین منظور از دهه ۸۰ و بهویژه دهه نود میلادی سعی در ابداع و ارائه نظامهای نوین سنجش تحصیلی و روشهای نو برای اندازهگیری عملکرد فراگیران و سنجش فرآیندهای فکری و مهارتهای حل مساله، تفکر انتقادی و... شده است.
● ارزشیابی توصیفی
این طرح را میتوان یکی از نوآوریهای مهم حوزه تعلیم و تربیت کشورمان خواند که قادر است با ارائه چهره جدیدی از اهداف و ابزارهای ارزشیابی، تحولی جدید در نظام آموزش و تحولات بنیادین و گستردهای را در مولفههای دیگر آموزش و پرورش ایجاد کند. ارزشیابی توصیفی به اعتقاد بنیاسدی، (۱۳۸۴) به عمق و کیفیت یادگیری همهجانبه دانشآموزان توجه میکند و توصیفی از وضعیت یادگیری آنها ارائه میدهد که موجب اصلاح، بهبود و توسعه مهارتها، دانشها و نگرشهای دانشآموزان میشود.(ص ۷) ارزشیابی توصیفی با سوقدادن روند یاددهی - یادگیری از توجه به محفوظات و انباشت ذهنی دانشآموزان به یادگیری عمیق، ماندگار، کاربردی و توصیف آن با کمک روشهای متنوع کیفی به بهبود کیفی، یادگیری منجر میشود. همچنین با جلوگیری از فشارها و رقابتهای زیانآور در کلاس و مدرسه، محیط یادگیری را برای یادگیری هرچه مطلوب دانشآموزان آماده میسازد.
● ارزشیابی پروندهای
در این نوع ارزشیابی نمونههایی از کارهای هر دانشآموز که طی یک دوره زمانی کامل شده است، در یک پرونده یا پاکت نگهداری میشود. معلم، این مجموعه را در حکم سندی برای قضاوت خود در مورد ارزشیابی پیشرفت تحصیلی تکتک دانشآموزان بهکار میبرد. این نوع ارزشیابی زمانی مفید است که هدف آموزش از قبل تعریف شود و معیارهای ارزشیابی از آموختهها نیز مشخص باشد. در این صورت معلم از طریق این پروندهها پیشرفت تحصیلی هر دانشآموز را بر مبنای معیارها مشخص مینماید. این نوع ارزشیابی علاوه بر تاخیر در قضاوت میتواند امکان ارزشیابی از کار خود را براساس مراحل رشد و تکامل فعالیت برای هر یک از دانشآموزان فراهم آورد. رستگار، (۱۳۸۲) بیان میدارد پوشه مجموعهای سازماندهیشده از مدارک مستندی است که معلم و دانشآموز با استفاده از آن، میزان پیشرفت دانشآموز را در حیطههای مختلف دانش، مهارت و نگرش در موضوعات معین درسی، به نمایش میگذارند. به بیانی دیگر پوشه کار مجموعهای از کارهای مشخص، هدفدار و آگاهانه دانشآموز است که به او امکان میدهد تا تواناییهای خود را از جهات مختلف به نمایش بگذارد.
● ارزشیابی پروژهای
یکی از روشهای ارزشیابی از آموختههای دانشآموزان، ترغیب آنان به انجام یک پروژه و یا ساخت یک محصول مربوط به موضوع درس است. این پروژه یا محصول، اطلاعات زیادی را در رابطه با تفکر فراگیران در اختیار معلم قرار خواهد داد. نقطه قوت این نوع ارزشیابی آن است که معلم میتواند انتظارات پروژه را قبل از آنکه دانشآموزان شروع به کار نمایند، به روشنی توضیح دهد. این روش ارزشیابی حد اعلای فعالیت یک واحد درسی است. آگاهی دانشآموزان از معیارهای ارزشیابی بسیار مهم است. یاریخواستن از آنان در قضاوتکردن در موردکارهایشان نهتنها توان قضاوت و داوری، بلکه اعتماد بهنفس را در آنان افزایش میدهد. جالب است که در چنین مواردی دانشآموزان بهطور عام نقاط ضعف کار خود را صادقانه و صمیمانه قبول میکنند. در چنین مواردی، در صورتی که آنان مایل باشند کار خود را اصلاح کنند، به آنان فرصت دهید و قضاوت نهایی را به بعد از اصلاح کار موکول کنید. (رستگار، ۱۳۸۲، ص ۷۹)
● ارزشیابی از طریق آزمونهای عملکردی
در ارزشیابی عملکردی از دانشآموزان خواسته میشود که درگیر تکالیف پیچیده شوند یا چیزی را تولید نمایند. بسیاری از این نوع ارزشیابیها در محیطهای واقعی رخ میدهد و یا اینکه به سطح بالای مهارتهای مورد نیاز زندگی توجه مینمایند. آزمونهای عملکردی انواع گوناگونی دارد.
آزمونهای عملکردی به معلم کمک میکند از مهارتها و میزان درک و فهم دانشآموزان ارزشیابی به عمل آورد. با این شیوه از عملکرد دانشآموزان، ارزشیابی واقعی صورت میگیرد، اما تهیه و اجرای آن نیاز به اندکی مهارت و دقت دارد. در صورتی که معلم قادر باشد آزمونهای خوبی طراحی و اجرا کند، اطلاعات ارزشمندی از چگونگی یادگیری دانشآموز کسب خواهد کرد. البته دانشآموزان باید برای اجرای چنین آزمونهایی آماده شوند.
● ارزشیابی از طریق خودسنجی و همسالسنجی
خودسنجی عبارت است از ارزشیابی فرد از عملکرد و فعالیتهای یادگیری خودش و همسالسنجی عبارت است از ارزشیابی دانشآموز از عملکرد و فعالیتهای یادگیری همسالانش، هدف اساسی این دو روش ایجاد احساس مسوولیت بیشتر نسبت به یادگیری خود و همسالان است، همچنین خودآگاهی، افزایش حس مراقبت از فرآیند یادگیری نیز از اهداف دیگر بهکارگیری این دو روش است. (حسنی، احمدی، ۱۳۸۴، ص ۱۴۹) یکی از فعالیتهای مهم معلم در فرآیند یاددهی ارائه بازخوردهای موثر و پیوسته است. بازخورد در واقع فعالیتی است که جریان یادگیری را در کلاس تعمیق میبخشد و فعالیت ارزشیابی را در مسیر جریاندهی - یادگیری گسترش میدهد. بازخورد عبارت است از نظر و واکنش معلم نسبت به وضعیت یادگیری دانشآموز، به بیانی دیگر بازخورد، هسته مرکزی فرآیند یاددهی - یادگیری است، لذا فرآیند بازخورد باید بر روی انتظارات آموزشی و فعالیتهای دانشآموز متمرکز باشد و بهگونهای انجام گیرد تا به دانشآموز کمک کند خطاها و اشتباهاتش را در جریان یادگیری کاهش داده، وظایف و تکالیفش را با دقت بیشتری انجام دهد. نکته دیگر که مورد تاکید متخصصان سنجشهای روانی و تربیتی است و نشأتگرفته از دیدگاههای نو و روشهای جدید ارزشیابی، این است که نباید بنیادهای سنجش و ارزشیابی را از آموزش جدا دانست. هدف نهایی هر دو آنها باید یادگیری، رشد و پیشرفت فراگیر باشد. چنانچه برنامهریزی، آموزش (یادگیری) و ارزشیابی هر سه متحد و یکپارچه شوند، ارزشیابی پیشرفت تحصیلی میتواند به تجربه یادگیری ارزشمندی مبدل گردد و فرصتی برای یادگیری ناآموختهها و جبران کاستی و ضعفهای دانشی گردد. (فراهانی، ۱۳۸۳) به اعتقاد رستگار (۱۳۸۲) آموزش و ارزشیابی فرآیندهای درهم تنیدهاند و اگر آموزش فرآیندی است که حداقل به اندازه دوران دانشآموزی زمانبر است، ارزشیابی هم به همین طول زمان نیاز دارد، نمیتوان وظیفه ارزشیابی را به پایان هر دوره آموزشی و زمان چندساعته محدود کرد، زیرا اضطراب و ترس از ندانستن و نتوانستن تمام توان دانشآموز را از او سلب میکند و حاصلی جز یادآوری نقاط ضعف او ندارد. بنابراین ارزشیابی باید فرهنگ موفقیت را در کلاس حاکم کند و این تفکر باید در ضمیر نهان همه معلمان نهادینه شود.