"هی، شنیدی؟... هیلاری کلینتون میراث مارتین لوتر کینگ جونیور را زیر سوال برده است ... رد کن بره ..."
"هی...، تیم کلینتون میگویند که تیم اوباما عمدا به تنشهای نژادی دامن میزنند... و تیم اوباما کلینتون را متهم میکند که تاریخ را دوباره به نفع خود بازنویسی میکند... رد کن بره ..."
"هی ... تیم کلینتون اتهامات تیم اوباما را تکذیب کرد... رد کن بره ..."
"هی ... تیم اوباما اتهامات تیم کلینتون را تکذیب کرد... رد کن بره ..."
"هی ... حزب دموکرات برای همیشه از هم پاشیده شد... رد کن بره ..."
در هفته گذشته مطبوعات سیاسی در یک تلفن بازی دیگر شرکت کردند: پچ پچها را بشنو و کلمات را گسترش بده ! این بازی روز دوشنبه شروع شد، وقتی که هیلاری کلینتون با فاکس نیوز مصاحبه کرد و در این مصاحبه سعی کرد در مورد تجربه خود در مورد تلاشهایش برای به قانون تبدیل کردن سند حقوق مدنی در زمان ریاست جمهوری لیندن جانسون صحبت کند. هم چنین تیم کلینتون بارها تلاش کرده است که سابقه مصرف کوکائین اوباما را نیز مطرح کند.
الان هم با وجود مصالحه روز دوشنبه اوباما با کلینتون ممکن است یک فاصله در بین حزب دموکرات ایجاد شود، یا اینکه رسانهها چنین چیزی را بیان میکنند. تحلیل گر خبر NPR جوان ویلیامز در برنامهی صبح خود بیان میکند که میراث مارتین لوتر کینگ باعث ایجاد یک گسست در بین حزب دموکرات شده است. وب لاگ واشینگتن پست از همین واژه گسست استفاده کرده است. شبکه خبری کریسچن ساینس مانیتور این اتفاق را با عنوان نسل بعدی دموکراتها بیان کرد. نیوز دی بیان کرد که دعوای کلینتون و اوباما باعث شده است که حزب دموکرات از هم پاشیده شود. لین سوییت نویسنده شیکاگو سان تایمز تحلیل خود را از تنش نژادی این گونه بیان میکند: "آنها تلاش می کنند که امور را آرام کنند، اما سخن گفتن در مورد نژاد همه چیز رقابتها را حساس و پر تنش میکند."
این منطقی است که بحثهای نژادی نقش مهمی در رقابتهای انتخاباتی دارند و همچنین قابل قبول است که رسانهها در مورد نقش اظهار نظرهای تفرقهافکنانه در رقابتهای انتخاباتی و تاثیر آن بر حزب دموکرات سخن بگویند. اما این نوعی سردرگم کردن و به دردسر انداختن است که رسانهها از کاه کوه بسازند و از یک اتفاق ساده و یک نظر بیغرض یک داستان کامل بسازند. تحول این است که یک نظر تبدیل به یک داستان میشود و داستان تبدیل به یک دعوی درون حزبی میشود و دعوی درون حزبی به یک دعوی درون رسانهای تبدیل می شود و این دعوی هم تبدیل به یک داستان بزرگتر می شود که تحلیلگران آن را بررسی میکنند! این طبیعت آتش تند است. این یک ساختار ویروسی است، همیشه مردم بیشتر علاقهمندند که یک مسابقه خوب بین سگها را ببینند تا یک مسابقه آرام و خوب اسب دوانی .
یک نگاه به ریشههای نه چندان مهم در این مورد بیندازید. در این جا دیدگاه کلینتون را در مورد سوال به طور کامل میخوانیم:
"رویای دکتر کینگ با قانون حقوق مدنی لیندن جانسون در سال ۱۹۶۴ به واقعیت پیوست. این قانون در این دوره تا حدودی احتمال تصویب داشت و کندی هم آرزو میکرد که بتواند که این قانون را تصویب کند . روسای جمهور قبلی حتی برای این کار تلاش هم نکردند. اما جانسون این قدرت را داشت که این قانون را به تصویب رساند. این رویا به واقعیت تبدیل شده بود. قدرت این رویا در زندگی مردم به واقعیت پیوسته بود به خاطر این که ما رئیس جمهوری داشتیم که میگفت ما آن را اجرا خواهیم کرد. و واقعا او این کار را کامل انجام داد."
در این جا میبینیم که سخنان کلینتون هیچ ربطی به مسائل نژادی ندارد و کلینتون فقط خواسته با ربط دادن خود به دولت لیندن جانسون خود را به عنوان یکی از دست اندرکاران قانون حقوق مدنی معرفی کند. این دعوی اصلا دعوی سفید و سیاه نیست یا دعوی حرف و عمل نیست بلکه دعوی، دعوی با تجربه و بیتجربه است. این مربوط به سیاه بودن اوباما نیست بلکه مربوط به بیتجربه بودن اوست.
چیزی که باید در مقابل آن بحث موضع گیری میشد منطق سخنان کلینتون بود. نه بدترین برداشتهایی که ممکن بود از حرفهای او بشود.
اما این دیدگاه کلینتون بر خلاف آن چه رسانهها جلوه دادند را نباید توهین به میراث دکتر کینگ دانست و این حرفها معانی نژادی نمیتواند داشته باشد. اما ببینید این دیدگاه چگونه بازتاب داده شده است:
ـ MNSNBC: در رقابتهای سیاسی آمریکا کلینتون از دیدگاههای خود در مورد نژاد دفاع کرد.
ـ Politico: کلینتون در رقابتهای انتخاباتی خود به تنشهای نژادی دامن زد.
ـ AP: تحلیلگران: آیا نژاد برای دموکراتها مهم است؟
ـ Politico: تنشهای نژادی باعث شد دموکراتها در رقابتها به جان هم بیافتند.
ـ CBS News: در رقابتهای دموکراتها تنشهای نژادی بالا گرفت
و الی آخر. باب هربرت در مقالهاش در نیویورک تایمزکلینتون را متهم کرد که حربههایش را در مورد همه به کار میگیرد حتی دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور. یا واشینگتن پست نوشت که که طوفان نژادی در رقابت-های انتخاباتی دموکراتها رخ می نماید.
بنابر این برای دومین بار در این هفته باید بگوییم که چه اتفاقی رخ داده است؟ چگونه رسانهها از یک دیدگاه میتوانند یک تنش نژادی ایجاد کنند و از آن یک گسست را در یک حزب نتیجه بگیرند؟ و چگونه آنها با این سرعت به این جمع بندی رسیدند؟
منبعی که بیشتر رسانههای رایج به آن ارجاع داده بودند وب لاگ خبری میجر گرت وابسته به فاکس نیوز است که سعی کرده است مصاحبه فاکس نیوز را در بوق و کرنا کند و برداشت خود را ترویج دهد:
" هم چنین کلینتون افزود: اوباما و ادواردز ریاکارانه به دنبال این هستند که نقش مارتین لوتر کینگ جونیور را در جنبشهای حقوق مدنی کم رنگ کنند. در حالی که رئیس جمهور جانسون این سند را تصویب کرد و آن را تبدیل به یک قانون کرد."
بیایید برگردیم به همان تلفن بازی خودمان و قانون پایهای آن: وقتی اولین کسی که باید بشنود و کلمه را پخش کند آن را بفهمد یا تفسیر کند دیگر هیچ راه حلی وجود نخواهد داشت. وب لاگ فاکس نیوز این مفهوم را که "کلینتون نقش دکتر کینگ را ناچیز میداند" را از متن صحبتهای او استخراج کرده و برجسته کرد. بن اسمیت نویسنده پولیتیکو این را ادامه میدهد و نظر کلینتون را جدال میان حرف و عمل میخواند و پس از آن دیگران هم نقش خود را ایفا میکنند و یک داستان تمام و کمال به وجود میآورند.