پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تحولات عظیم فرهنگی كه بر اثر آن رخ داد از آنجائیكه یكی از ضعفهای اساسی دستگاه آموزش و پرورش ایران مربوط به امور رشد و پرورش تربیت اخلاق، مذهب، عاطفه و درك ارزشهای انسانی و مذهبی و ملی... در دانش آموزان بود، مسئولان وقت به ویژه شهیدان والا مقام رجایی و باهنر در جهت شكوفایی و مانوس كردن دل و جان فرزندان این سرزمین به فرهنگ غنی اسلامی ایرانی و ارزش های والای جامعه و رسیدن به اهداف اساسی پرورشی و تربیتی، معاونت پرورشی را در این دستگاه بنیاد نهادند كه موجب استقبال خانواده ها و مردم و قشر فرهنگی و منشأ تحولات اساسی و مثبتی در آموزش و پرورش شد. با تاسیس امور پرورشی، ارزشهای اسلامی و انقلابی جامعه می بایست به دانش آموزان و آینده سازان منتقل می شد بنابر این در ابتدا با پشتیبانی و دلسوزی مسئولان مردمی و شایسته وزارتخانه، به خوبی و روشنی اهداف پرورشی برای مربیان و كارگزاران ترسیم شد و آنان نیز بصورت جانانه و دلسوزانه به پیشبرد امور پرداختند كه ثمرات بسیار مهمی را برای فرزندان این مرز و بوم خصوصاً در راستای شناخت ارزش های اسلامی، اخلاقی و رفتاری جامعه به وجود آورد.
در ادامه به تدریج با آمدن نیروهایی خارج ازوزارتخانه بویژه مدیران عالی و بخصوص مدیران سیاسی در بدنه آموزش و پرورش و انتصاب معاونینی در امور پرورشی كه دارای اهداف سیاسی خاصی بودند و عدم دفاع مناسب از جایگاه آن و با القائات و ایجاد ذهنیت ها در بین معلمان و آموزگاران و دانش آموزان از جمله اینكه آموزش نسبت به پرورش اولویت دارد و آموزش كارآمدتر و بیشتر به درد می خورد و... و فعالیتهای پرورشی سلیقه ای است. در واقع بر خلاف اصل تفكیك ناپذیر آموزش و پرورش، بین آموزش و پرورش بصورت دیكته شده و با برنامه تفكیك ایجاد كردند ویا با منصوب كردن مربیان ضعیف و بدون انگیزه و بی علاقه به فعالیت های پرورشی در پست های پرورشی نیز به كیفیت فعالیتهای پرورشی لطمه سنگینی وارد نمودند كه نقطه اصلاح(!) امور پرورشی در اینجا بود. یعنی به جای اصلاح افراد بكار گرفته شده در پست ها و مدیریت ها و مربیان پرورشی، نهاد پرورشی را بطور كلی از ریشه حذف كردند كه در پی آن مسائل و مشكلات زیر در دستگاه تعلیم و تربیت بوجود آمد.
۱- بی توجهی بیش از پیش به امور تربیتی و پرورشی،
۲- دل سرد كردن دانش آموزان از امور تربیتی و پرورشی.
۳- فاصله گرفتن نسل جوان و دانش آموز از ارزش های رفتاری، اخلاقی، دینی و تربیتی و ملی به خصوص فرهنگ غنی اسلامی كه در نتیجه باعث بی تفاوتی افراد در آینده نسبت به آرمان ها و ارزشهای دینی و ملی و انسانی و انقلابی جامعه خواهد شد.
۴- عدم تخصیص منابع مالی به منظور انجام دادن امور پرورشی دانش آموزان علاقمند به این گونه برنامه ها و در نتیجه هدر رفتن استعدادهای زنده ای كه علاقمند به پیگیری امور پرورشی بودند و شكوفا شدن اینگونه استعدادها در جاهای نامناسب و غیرتربیتی.
۵- ایجاد سازمانی عریض و طویل بعنوان سازمان دانش آموزی با شعار سازمان غیردولتی در صورتیكه عملاً بودجه امور تربیتی و شاید دو برابر آن (بررسی اعتبارات هزینه شده در دیوان محاسبات و سازمان برنامه ریزی گویای این حقیقت است) را صرف هزینه امور نامربوط و حتی نامناسب و غیرضروری شد.
۶- سردرگمی تعداد زیادی از مربیان و نیروهای مخلص و علاقمند به امور پرورشی.
از آنجایی كه حذف امور پرورشی و تربیتی در چند سال اخیر نقص در تعلیم و تربیت را به روشنی برای همه مردم و مسئولان دلسوز جامعه مشخص كرد، نمایندگان محترم اصولگرای مجلس شورای اسلامی با تصمیم قاطع خود برگشت معاونت پرورشی و تربیتی را به وزارت آموزش و پرورش تصویب و قانون كرده اند.
پس از تصویب اما اقدام مناسبی در خصوص این معاونت در وزارت آموزش و پرورش صورت نگرفت كه با آغاز سال تحصیلی می طلبد مسئولان محترم وزارتخانه كه قطعاً مدیران دلسوزی هم هستند بصورت قاطع و اساسی نسبت به احیاء این معاونت همت گمارند كه فرصت ها از دست نرود. از طرفی با توجه به مسائل گذشته و ضعف هایی كه در كار بود انتظار می رود مسئولان محترم موارد ذیل را در خصوص احیاء معاونت پرورشی مدنظر داشته باشد.
۱-با توجه به اینكه رشد آگاهی های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و همچنین خودباوری جامعه بستگی به زمینه های رشد و پرورش آینده سازان آن جامعه دارد انتظار می رود اهداف بصورت روشن و شفاف با توجه به برنامه چشم انداز ملی و جامعه جوان ما طراحی و ابلاغ شود.
۲- منابع آموزشی مفید و مناسبی برای امور پرورشی و تربیتی با توجه به اهداف و نیازسنجی از دانش آموزان، خانواده ها و جامعه برای تمامی مقاطع مختلف تحصیلی طراحی و تهیه شود.
۳ - مدیران و مربیان با انگیزه خوش فكر و آگاه و علاقمند، با تخصص های مختلف بكار گرفته شوند و در جهت ارتقاء سطح علمی آنان تلاش و كوشش فراوان شود.
۴- مسائل پرورشی و تربیتی در كنكور و سنجش های تحصیلی دانش آموزان و ارزشیابی عملكرد كاركنان مدیران و مربیان بصورت جدی دیده شود.
۵- برنامه های پرورشی و تربیتی بصورت جذاب و بدون پیچیدگی و فراگیر ارائه و به دانش آموزان منتقل شود.
۷- منابع مالی و اعتبارات مناسب به این بخش اختصاص داده شود كه هزینه كردن در این خصوص ضامن سلامت جامعه ای نمونه خواهد شد.