محیط زیست مجموعهای است از منابع انرژی، مواد بی جان (آب، خاك، هوا) و موجودات جاندار (گیاه، جانور، انسان) كه این سه عامل پیوسته در ارتباط با یكدیگر بوده و در جهت بقای محیط زیست لازم و ملزوم یكدیگرند.
طی بیست سال گذشته در كنار لوكس شدن روز افزون زندگی و مصرف بیرویه و رفاه طلبی فراوان خصوصاً در كشورهای غربی، ۱۲۰ میلیون هكتار به بیابانهای جهان افزوده شده و این مقدار بیش از مجموع زمینهایی است كه همه سالانه در چین و نیجریه به زیر كشت میرود. در ۲۵ سال گذشته بیش از ۲ میلیون كیلومتر مربع از جنگلهای جهان ناپدید شده است كه مساحت آن بیش از مساحت ایران است. این فجایع از توسعه ناپایدار حیات بشری حاصل شده است. واین توسعه شهرها وکشور ها باید از نوع پایدار باشد.
توسعه پایدار توسعهای است كه:
ـ محیط زیست را به خطر نمیاندازد و پیشبرد آن مستلزم تخریب منابع پایه اقتصادی كشورها و كل جهان نیست.
ـ به سمت بهرهبرداری همه جانبه و كلی از منابع طبیعی به نحوی كه این منابع و امكانات اولیه برای حیات، برای نسلهای آینده هم قابل بهرهوری باشد.
رواج سبک زندگی غربی متوجه طبقه متوسط در حال رشد است در حالیکه قسمت اعظم طبقه کم درآمد قادر نیستند خود را با چنین روشی وفق دهند. خطر بزرگ و نگران کننده این است که این روش زندگی پر مصرف غرب در دراز مدت پایدار نیست.
نتیجه تحقیقات و گزارشات دانشمندان و محققین تاکنون نشان داده که سیستم اکولوژی جهان در دراز مدت توانایی تغذیه و ارایه امکانات بیشتر از نیم میلیارد نفر را با این سبک زندگی ندارد در صورتیکه امروزه با اطمینان می توان مدعی شد که حداقل یک میلیارد نفر به سبک غربی زندگی می کند و این تعداد به شدت رو به افزایش است.
طبق بررسی و محاسبات موسسه تحقیقات آمریکایی اگر وضعیت به همین نحوی که تاکنون جریان داشته پیش برود تا سال ۲۰۱۰، ۲۰%مراتع ،۳۰%جنگل ها، ۲۰%زمین های کشاورزی، ۱۰% صید ماهی کمتر خواهد شد که باید افزایش کمبود آب در خیلی از نواحی و خطر تغییرات آب و هوا را نیز به این ارقام بیافزاییم
در سالهای اخیر آگاهی مردم دنیا نسبت به خطراتی كه محیط زندگیشان را تهدید می كند بسیار افزایش یافته است. در بسیاری از نقاط جهان فعالان طرفدار محیط زیست به صورت مستمر به مبارزه با عوامل آلوده كننده محیط كره زمین می پردازند. اهمیت حفظ محیط زیست در برخی كشورهای پیشرفته به حدی است كه احزابی موسوم به سبزها یا صلح سبز برای اشاعه آگاهیهای زیست محیطی تشكیل شدهاند و بر اثر مساعی همه جانبه این گروههاست كه امروزه مردم جهان نسبت به عوامل آلوده كننده محیط زیست خود حساسیت زیادی نشان میدهند و افكار عمومی از هر اقدامی كه در جهت آلودگی محیط زیست صورت گیرد به خشم می آید.
دیر یا زود همه كشورهای جهان اعم از رشد یافته یا در حال توسعه ناچاراً حفاظت محیط زیست را به عنوان یك مشكل بشری مورد توجه قرار می دهند در كشورهای در حال رشد نظیر ایران هنوز خطرات آلودگی محیط زیست به خوبی برای مردم روشن نیست.
توسعه و آلودگی محیط زیست متأسفانه به صورت دو روی سكّه عمل كردهاند و مردم بایستی توجه كنند كه صنعتی شدن به آلودگی بیشتر محیط منجر می شود كه خوشبختانه اجتناب از آن غیر ممكن نیست بر ماست كه كسب آگاهیهای لازم از تجربیات دیگران درس بگیریم و با اقدامات مؤثر و مفید دیگران در این راه آشنا شویم و از تكرار اشتباهات آنها خودداری كنیم.
هیچ كدام از ما نمی توانیم حفره لایه ازون بالای قطب جنوب را پر كنیم ولی همه ما باهم با كاهش دادن مصرف CFCها می توانیم از گسترش آن حفره به مناطق پرجمعیت جلوگیری كنیم.