اگر بپذیریم كه جنگ ۳۳ روزه تابستان سال ۲۰۰۶ میان حزبالله لبنان و اسرائیل، آخرین جنگ اعراب و رژیم صهیونیستی پس از ۴۰ سال از نخستین جنگ آنان (ژوئن ۱۹۶۷) بوده است آنگاه ناچاریم چند موضوع دردناك و قابل تامل را در مقایسه بین نتایج و پیامدهای این دو جنگ برشمریم.
پنجم ژوئن مصادف با سالروز آغاز رسمی جنگ معروف ۶ روزه اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ میلادی است. در این جنگ ارتشهای عربی متشكل از كشورهای مصر، اردن، سوریه و لبنان به كمك دیگر كشورهای عربی ازجمله عربستان و... جنگی تمامعیار و همهجانبه را علیه اسرائیل با هدف پایان اشغال فلسطین توسط این رژیم آغاز كردند. ارتشهای عربی بهرغم اینكه با برنامههای از پیش طرحریزی شده وارد این جنگ شده و همه جوانب آن را در نظر گرفته بودند و با توجه به اینكه اسرائیل در آغاز دوران موجودیت خود بوده و از موقعیت نظامی كنونی برخوردار نبود اما کشورهای عربی تنها در عرض كمتر از ۶ روز به ناچار متحمل شكست سنگینی شدند و در نتیجه آن بخشهایی از سرزمین خود را در اشغال اسرائیل یافتند.
شكست اعراب در این جنگ در شرایطی بود كه اسرائیل همزمان در چند جبهه خود را در مواجهه با اعراب می دید. جبهه شمالی با سوریه، جبهه غربی با اردن و جبهه جنوبی با مصر و در نهایت جبهه داخلی با چریكهای فلسطینی وابسته به سازمان آزادیبخش ساف. بهرغم این اما اسرائیل با كمك نظامی و سیاسی آمریكا و انگلیس شكست سنگینی را بر ارتشهای عربی كه آن زمان در اوج ناسیونالیستی خود به رهبری جمال عبدالناصر بودند، تحمیل كرد.
۳۹ سال پس از این جنگ یعنی در تابستان ۲۰۰۶ آخرین جنگ میان طرف عربی و اسرائیلی با تغییر و تحولاتی كه منطقه خاورمیانه شاهد آن بود، درگرفت. این بار طرف عربی را ارتشهای سازمان یافته با جنگافزارهای سنتی تشكیل نمی داد. گروهی مبارز تحت عنوان جنبش حزبالله لبنان كه قدمت آن از ۲۰ سال هم تجاوز نمیكرد طرف مقابل اسرائیلی بود كه به مراتب از اسرائیل سال ۱۹۶۷ پیشرفتهتر و قدرتمندتر بود. اسرائیل در این جنگ دارای ۳۰۰ فروند هلیكوپتر، ۶۰ سكوی پدافند ضدموشكی، ۳۹۰۰ دستگاه انواع تانكهای پیشرفته، پنج زیردریایی، ۱۷ ناو جنگی و در نهایت ۶۱۳ هزار نیروی نظامی اعم از خدمتی و ذخیره بود.
مدت جنگ نه تنها شش روز نبود كه ۳۳ روز به طول انجامید و نتیجه آن نیز هیچ شباهتی به جنگ ژوئن ۱۹۶۷ (نخستین جنگ اعراب و اسرائیل) نداشت. طرف عربی با سه الی پنج هزار نیروی حاضر در میدان این بار بر دشمن دیرینه خود پیروز شد و حامیان اسرائیل را در سی و سومین روز جنگ وادار كرد با ارائه قطعنامهای از سوی شورای امنیت موجبات خروج آبرومندانه رژیم اسرائیل را از این جنگ كه این بار آغازگر آن خود اسرائیل و با برنامه از پیش طراحی شده بود، مهیا كنند.
در پیروزی جنبش حزب الله لبنان در آخرین جنگ اعراب و اسرائیل نه تنها هیچ ارتش عربی خود را وارد جنگ با اسرائیل نكرد كه برخی نظامهای عربی حتی حزبالله را متهم به ماجراجویی علیه مردم این كشور كرده و در تصویب قطعنامهای كه دشمن شماره یك خود (اسرائیل) را از مرگ حتمی نجات میداد از هیچ كوششی دریغ نكردند.
به هر روی حزبالله لبنان به ادعای دوست و دشمن پیروز قاطع آخرین جنگ اعراب و اسرائیل پس از۴۰ سال از نخستین جنگ آنان در سال ۱۹۶۷ بود با این تفاوت كه اعراب این بار هدف خود را از پیروزی نمیدانستند و درست در جهت مخالف اهدافی حركت كردند كه ۴۰ سال پیش برای تحقق آن شكستی مفتضحانه را متحمل شدند.