با بهترین روش‌های ذخیره سازی اطلاعات آشنا شوید

 در عصری که داده‌ها حیاتی‌ترین مولفه کلیدی سازمان‌ها هستند و نقش کلیدی در اخذ تصمیمات تجاری و حیاتی دارند، مهم است که دسترسی به آن‌ها به ساده‌ترین شکل انجام شود و همواره نسخه پشتیبانی از آن‌ها در دسترس باشد. شرکت‌ها می‌توانند با استفاده از تکنیک‌هایی همچون یادگیری ماشین از دل داده‌های ساختارمند، نیمه ساختار یافته و بدون ساختار و بر مبنای تجزیه و تحلیل داده‌ها و استخراج الگوها به بینش موردنیاز برای اخذ تصمیمات تجاری دست پیدا کنند. لازمه تحقق چنین امری، انتخاب بهترین راه‌کار ذخیره سازی داده‌ها است.

بهترین روش ذخیره‌سازی اطلاعات چیست؟

در مطلب بهترین راهکار ذخیره سازی اطلاعات کدام است؟ در این مورد، مفصل صحبت شد اما به طور کلی، دو گزینه اصلی برای ذخیره سازی داده‌ها وجود دارد که ذخیره‌سازی در محل و خارج از محل است. هر یک از گزینه‌های فوق زیرمجموعه‌های زیادی دارند که هر یک برای موقعیت‌های خاصی قابل استفاده هستند. در چند سال اخیر فناوری ذخیره سازی تغییرات قابل توجهی داشته و از نوار مغناطیسی و رایانههای بزرگ که فضای قابل توجهی را اشغال می‌کردند به فضای ذخیره سازی ابری و حتی درایوهای حالت جامد (SSD) تغییر شکل و کاربری داده‌اند.

1. در محل (درون سازمانی)

ذخیره‌سازی درون‌سازمانی (On-premises) به معنای اختصاص فضایی فیزیکی درون سازمان و استقرار تجهیزات ذخیره‌سازی درون سازمان است. گاهی اوقات این روش به عنوان روش اصلی ذخیره سازی داده‌ها (original data storage) شناخته می‌شود. در این سناریو، داده‌ها در سرورهای تحت مالکیت و مدیریت خود سازمان ذخیره می‌شوند. در این روش، تجهیزات ذخیره‌سازی رایج مثل استوریج‌ها (NAS) به شبکه یا به شکل مستقیم (DAS) به سرورها متصل می‌شوند. اما هنگامی که حجم داده‌های شرکت زیاد می‌شود، شرکت‌ها مجبور به پیاده‌سازی مفهومی به نام اتاق سرور یا مرکز داده خصوصی برای نگه‌داری داده‌ها هستند. ذخیره سازی درون سازمانی به معنای مالکیت کامل داده‌ها و مدیریت آن‌ها است که امنیت را بیشتر می‌کند و در عین حال هزینهها را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، مسئولیت نگه‌داری، تعمیر یا جایگزینی تجهیزات بر عهده سازمان است.  

2. اشتراکی (Colocation)

شکل تغییر یافته ذخیره سازی‌ درون سازمانی است. در این مدل نیز سازمان مالک و مسئول ذخیره سازی داده‌ها هستند. هنگامی‌که سرورهای داده داخل سازمان مستقر می‌شوند، انرژی قابل توجهی مصرف می‌کنند و به تجهیزات سرمایشی قدرتمندی نیاز دارند. تامین برق و تهویه مطبوع منظم یک فرآیند خسته‌کننده است. بعلاوه، نگهداری از زیرساختهای فناوری اطلاعات بار سنگینی به سازمان و کارمندان وارد می‌کند. بنابراین، شرکت‌ها به سراغ مدل اشتراکی می‌روند. در این روش، تجهیزات ذخیره‌سازی سازمان در فضای دیگری که از یک شرکت اجاره شده قرار می‌گیرند. به این صورت که تجهیزاتی مثل استوریج‌ها در رک‌سرورهای شرکت دیگری قرار می‌گیرند و شرکت ثالث مسئولیت تامین برق و تهویه مطبوع را بر عهده می‌گیرد. شرکت‌هایی که فضای کافی برای استقرار تجهیزات ذخیره‌سازی در اختیار ندارند از این روش استقبال می‌کنند.

3. ابر عمومی

ابر یکی از بهترین راه‌ها برای ذخیره حجم زیادی از داده‌ها در اختیار سازمان‌ها قرار می‌دهد. ابر ثابت کرده که راه‌حل فراگیر و مناسبی برای ذخیره سازی داده‌ها برای شرکت‌های کوچک تا متوسط است، زیرا برای این شرکت‌ها خریداری تجهیزات ذخیره سازی داده‌ها مقرون به صرفه نیست. آن‌ها از ارائه‌دهندگان ابر عمومی استفاده می‌کنند تا استراتژی‌های ذخیره‌سازی خود را به سمت ابر انتقال دهند. داده‌هایی که در فضای ابری میزبانی می‌شوند به راحتی از هر مکانی در دسترس قرار دارند.

4. ابر خصوصی

اگرچه ابر عمومی راه‌حل ارزان‌قیمتی ارائه می‌کند و امنیت نسبتا خوبی دارد، اما همواره مستعد وجود رخنه‌های شناسایی نشده است. بنابراین، احتمال دسترسی غیرمجاز به داده‌ها وجود دارد. همین مسئله باعث می‌شود تا امکان میزبانی داده‌های حساس سازمانی روی ابرهای عمومی وجود نداشت باشد.
شرکت‌ها به سراغ راه‌حل‌های ابر خصوصی از طریق پیاده‌سازی مراکز داده درون سازمانی می‌روند. برخی سازمان‌ها این راه‌حل را به شکل مجازی پیاده‌سازی می‌کنند. با استفاده از سرورهای مجازی، شرکت‌ها می‌توانند از مزایای تجهیزات فیزیکی بهره ببرند در حالی که هیچ زحمتی برای نگهداری از آن‌ها متحمل نمی‌شوند. راه‌حل‌های ترکیبی و چند ابری از تکنیک‌های دیگر مرتبط با رایانش ابری هستند.

5. NAS

دسترسی به دستگاه ذخیره‌سازی متصل به شبکه (NAS) از طریق شبکه انجام می‌شود و نه اتصال مستقیم به کامپیوترها. تجهیزات NAS حاوی پردازنده و سیستمعامل هستند تا بتوانند برنامه‌ها را اجرا کنند، فایل‌ها را مدیریت کنند و مکانیزم کارآمدی برای اشتراک‌گذاری اطلاعات در اختیار کارمندان یک سازمان قرار دهند. سازمان‌ها می‌توانند یک دستگاه NAS را میان طیف گسترده‌ای از کاربران و تجهیزات به اشتراک قرار دهند تا به شکل محلی یا از راه دور به آن متصل شوند.

6. SAN

SAN شبکه‌ای متشکل از میزبانها، سوئیچها و دستگاه‌های ذخیره سازی به هم پیوسته است که با استفاده از پروتکل‌های مختلف به یکدیگر متصل می‌شوند. کانال فیبر پروتکل اصلی برای انتقال داده‌ها است. گزینه دیگر کانال فیبر روی اترنت (FCoE) است که به سازمان‌ها اجازه می‌دهد ترافیک کانال فیبر را از طریق اترنت پرسرعت موجود به تجهیزات ذخیره‌سازی همگرا و زیرساخت‌های مبتنی بر پروتکل‌های IP انتقال دهند. SAN در مقایسه با راه‌حل‌های دیگری که به آن‌ها اشاره شد گران‌قیمت‌تر است، زیرا نیازمند ملزومات مختلفی مثل سن‌سوییچ‌ها است تا شبکه بتواند عملکرد خود را حفظ کند و توانایی مدیریت حجم زیاد داده‌هایی که درون شبکه مبادله می‌شوند در اختیار داشته باشد.
یک SAN از دو لایه تشکیل می‌شود. لایه اول، لایه ذخیره سازی است که شامل کانال‌های ارتباطی است که ارتباط بین گره‌ها در یک شبکه را فراهم می‌کند. لایه دوم، لایه نرم‌افزاری است که مسئولیت مدیریت و سازمان‌دهی اطلاعات و نظارت بر ترافیک و عملکرد شبکه را بر عهده  دارد.

7.DAS

راه‌حل ذخیره سازی مستقیم و متصل (DAS)، دستگاه ذخیره سازی است که به‌طور دائم به کامپیوتر یا سرور متصل می‌شود. DAS برای کسب و کارهای کوچک تا متوسط که داده‌های زیادی تولید نمی‌کنند و نیازمند فضای ذخیره سازی کمی هستند که به ساده‌ترین شکل پیاده‌سازی و قابل استفاده باشد، مناسب است.

8. Tape

استوریج‌های نواری (Tape)، نقش مهمی در مراکز داده‌ای دارند که روزانه حجم زیادی از اطلاعات به این مراکز وارد می‌شوند و با کمبود فضای خالی روبرو هستند. ذخیره‌سازی نواری شامل آرشیو داده‌ها و نگه‌داری از داده‌ها است. به‌طور معمول، راه‌حل‌های مبتنی بر درایوهای نواری در ارتباط با داده‌هایی که کمتر از آن‌ها استفاده می‌شود کاربرد دارند. استوریج‌های Tape قادر به ذخیره‌سازی حجم زیادی از اطلاعات هستند و هنگامی که صحبت از آرشیو داده‌هایی در مقیاس بزرگ همچون ترابایت به میان می‌آید، عملکرد بهتری نسبت به ابر دارند، زیرا حجم قابل توجهی از پهنای باند برای ارسال اطلاعات به ابر مصرف می‌شود. علاوه بر این، نوارها را می‌توان به عنوان رسانه پشتیبان‌گیری استفاده کرد.