به گزارش ایلنا، صحبت و شکایت از فرم آماتور و غیراصولی مدیریت فوتبال ایران آنقدر تکراری است که به موضوعی لوث تبدیل شده اما در ماههای اخیر آنقدر اخبارهای عجیب از فدراسیون و باشگاههای بهاصطلاح حرفهای لیگ برتر درز کرده که آبروی اندک فوتبال ایران در مجامع بینالمللی را تهدید میکند.
اظهارات تکاندهنده امیر هاشمیمقدم ایجنت ایرانی شاغل در فوتبال اروپا و مدیربرنامههای علیرضا جهانبخش در مورد نحوه عقد قرارداد باشگاههای ایرانی با بازیکنان خارجی عملاً بیسوادی و ناتوانی مدیران فوتبال کشور را در امور بینالمللی نمایان کرد تا بیش از پیش نگران آینده تیره فوتبال باشگاهیمان باشیم. هاشمیمقدم با سخنانی مختصر اما مفید بیان کرد که چرا همیشه باشگاههای ایرانی در دادگاههای حقوقی تن به شکست میدهند و چرا تاریخ آخرین پروندهای که یک باشگاه ایرانی در آن توانست از حق خودش دفاع کند به سالهای قبل از رنسانس بازمیگردد.
باشگاههای ایرانی قراردادهایی را با بازیکنان درجه دوی اروپایی و آفریقایی میبندند که در آن هیچ نشانی از استانداردهای حقوقی و ورزشی فیفا نیست. باشگاهها بهعنوان تابع و زیرمجموعهای از فدراسیون بینالمللی فوتبال مجبور به اطاعت و اجرای فرم و قوانین الحاقی از سوی فیفا هستند؛ اما این حجم از شکست و بدهی کاملاً نمایانگر آن است که مدیران فوتبال ایران چقدر در مفاد قراردادهای معقود کوتاهی میکنند. باشگاههای ایرانی از یک فرم نامشخص و دستورالعملهایی که هربار تغییر میکند برای عقد قرارداد حرفهای با بازیکنان خارجی استفاده میکنند و حتی دستورات فیفا که در جهت تأمین منافع باشگاه در برابر بازیکن جدید است را نیز با نادانی عجیبی نادیده میگیرند. برای مثال در ایران بازیکنان خارجی با قراردادهایی به باشگاه جدید خود وارد میشوند که 80 درصد مفاد آن بهشکل دستنویس به رشته تحریر درآمده و در نهایت همین قراردادهای بیاعتبار در دادگاههای فیفا و CAS تبدیل به مدرک جرم و طبل رسوایی باشگاه ایرانی میشوند.
باشگاههای ایرانی روند مذاکرات معمولی خود با یک سرمربی یا بازیکن خارجی را آنقدر در بوق و کرنا میکنند که دیگر زمام اداره امور از دست باشگاه خارج میشود و طرف خارجی نیز با موجسواری بر اخبار رسانهها، فشار را روی باشگاه زیاد میکند تا قرارداد هرچه سریعتر و غیراصولیتر عقد شود.
مهمترین عامل باختهای همیشگی ایران در دادگاههای فوتبالی این است که هیچکدام از قراردادهای حرفهای فوتبال ما براساس استانداردها و موازین فیفا شکل نمیگیرد و همین فرم و مفاد غیراصولی و غیرحرفهای باعث شده تا همه پروندههای ایرانی در سوئیس با شکست مفتضحانهای مواجه شود. متأسفانه تیمهای ایرانی حتی مایل به پذیرش نکاتی که در نهایت به نفعشان تمام میشود نیز نیستند و با التماس و تضرع به بازیکن شاکی رابطه بهتری دارند تا عقد یک قرارداد اصولی و بدون راه فرار.