کار خوب را گروه خوب می‌سازد

وای به سمت امام رضا (علیه السلام) پر می‌‌کشم، خیلی دلم برای آقا تنگ شده است. خوش‌‌به حال‌‌تان که در جوار علی ابن موسی الرضا (علیه السلام) هستید؛ قول بدهید که برایم دعا کنید. این جملات آغازین گفت‌‌و‌‌گو با «الهام چرخنده» بازیگر سریال «پروانه» است که وقتی نام روزنامه را شنید با ما در میان گذاشت. «چرخنده» با همان لحن گرمش به بهانه پایان سریال «پروانه» با ما هم‌کلام شد: مدتی بود که خیلی کم پیدا بودید؟ در این سال‌‌ها به خارج کشور سفر کردم؛ البته در زمینه بازیگری کم کار بودم. من ترانه‌‌سرا هستم و شعرهای زیادی هم چون هایکو، غزل و ترانه دارم و بعد از سال‌‌ها این مجموعه اشعار با نام «شعر الهام» در دست چاپ است؛ کارهایم تلفیقی از شعر و ترانه و دکلمه و حتی بازی است یعنی جایی گریه می‌‌کنم، می خندم یا صدای بچگی‌‌ام را در می‌‌آورم. بخشی از نقاشی‌‌هایم را هم در آن گنجاندم. جالب است بدانید که برای هر شعر در لحظه خلق حس و حالم را نوشته‌‌ام؛ مثلاً شعر مربوط به ۱۳ سال پیش یعنی لحظه تولد پسرم است. روی مجموعه «شعر الهام» ۳ سال یا بیشتر کار کردم. کار بعدی‌‌ام ساخت مستند آیینی است که در چند کشور انجام دادم و در مرحله تدوین قرار دارد و سعی می‌کنم امسال آن را به جشنواره‌‌های مختلف ایرانی و خارجی ارائه دهم. البته در فضای بازیگری چند سالی حضور نداشتم. واقعیت این است که فضای بازیگری می‌‌طلبد که باید در دید کارگردان‌‌ها و نویسنده‌‌ها باشی در غیر این صورت کم‌‌کم از ذهن‌ها دور می‌‌شوی. البته این مسئله از مردم مستثنا است. آن‌ها بسیار به من محبت دارند. در حال حاضر به چه کاری مشغولید؟ در سریال «فرشتگان بر فراز آسمان» به کارگردانی «محمد رضا آهنج» مشغول بازی هستم. اگر نقش «عاطفه» سریال «پروانه» را پذیرفتم به این دلیل بود که به لحاظ حجم دیالوگ و حضور در کار، شاید کم باشد ولی عاطفه در طول کار بسیار تأثیرگذار است، عاطفه جزو شخصیت‌‌های نادر تلویزیون است و برای من بسیار جذاب بود که سمت این نقش بروم. به نظر شما این نوع شخصیت‌‌ها تا چه اندازه در تلویزیون به تصویر درآمدند؟ ما بانوان بسیاری در کشور داریم که به مشاغل مختلفی می‌‌پردازند که شاید در آثارمان به آن ها پرداخته نشده است. من خودم معمار هستم و سر ساختمان کار می‌‌کنم؛ تاریخ می‌‌گوید بانوی ایرانی همیشه تاریخ را رقم زده و بسیار قدرتمند، وفادار، بالغ و با ایمان است اما متاسفانه فیلم‌نامه‌‌های تلویزیون کمتر این قابلیت‌‌ها را به تصویر می‌‌کشد. مطمئن باشید با دیدن بازی من در سریال «محمد رضا آهنج» هم وتعجب خواهید شد. از فیلم‌‌نامه سریال «پروانه» بگویید؟ فیلم‌‌نامه نقطه قوت سریال «پروانه» است؛ باید به قلم «جلیل سامان» تبریک گفت چون به طور حتم در بخش فیلم‌‌نامه تحقیق انجام داده است تا قصه چفت و بست داشته باشد. او سعی کرد فضای دلگیر را در فضایی عاشقانه تلفیق کند. «سامان» در «ارمغان تاریکی» و «پروانه» موفق بود. شخصیت‌پردازی درستی دارد و در نهایت جذابیت کار و بخش اعظم آن مدیون فیلم‌‌نامه است و بخشی از آن در نوع رهبری او روی صحنه است. با توجه به توضیحاتی که دادید «عاطفه» با چه ویژگی‌‌های شخصیتی به شما معرفی شد؟ اکنون من تعلیم‌‌های نظامی و چریکی این شخصیت‌‌ها را نمی‌بینم اما روی صورت زخمی می‌بینم که ۵ تا جای بخیه خورده است و این نشان می‌‌دهد که او به سبب یک درگیری و یا تصادف زخم روی صورتش است؛ آن لحظه را در سریال نمی‌‌بینم اما تأثیر آن لحظه را در چهره این شخصیت می‌‌بینم. «عاطفه» هم همین است یعنی اگر می‌‌بینم نوع راه رفتن او شبیه مردهاست یا اگر می‌بینم «عاطفه» شوهرش یا «مهران» را می‌‌کشد برای این است که او زیر نظر سازمان است و یک تبعیت محض دارد. در نگاه، نوع بیانش مشهود است که بیننده باید حس کند و منتظر باشد که هر لحظه عاطفه یکی را بکشد یا به صورت یکی بزند. نوع صدایی که برای «عاطفه» طراحی شده یا مردانه راه رفتن جزو ویژگی اوست. در سکانس‌‌های مشترکی که با همسرتان داشتید چه قدر هم فکری و تمرین می‌‌کردید؟ فرشید برایم سمت همسر را در منزل دارد اما در کار فقط یک همکار است. من و او تاکنون ۴ کار مشترک انجام دادیم. این را بگویم وقتی مردی که محرم و همسرت است و در یک کار با تو بازی می‌کند حس خوبی داری. همه دوستانی که ما را می‌‌بینند می‌گویند لولک و بولک یا تام و جری هستیم (خنده) هم بازی شدن با «فرشید» و همه بچه‌‌های «پروانه» لذت بخش بود. معتقدم کار خوب را گروه خوب می‌‌سازد.