آلمان نفس کش می طلبد!

در گروهی که قهرمان جام جهانی قبلی و همچنین فاتح جام های 1954، 1974 و 1990 جلب نظر می کند و بواقع نفس کش می طلبد، بدیهی است که تمامی راه ها به ژرمن ها ختم شود اما خود آنها هم معترف اند که مکزیک گرگ باران دیده است...

در گروهی که قهرمان جام جهانی قبلی و همچنین فاتح جام های 1954، 1974 و 1990 جلب نظر می کند و بواقع نفس کش می طلبد، بدیهی است که تمامی راه ها به ژرمن ها ختم شود اما خود آنها هم معترف اند که مکزیک گرگ باران دیده است، سوئد بدون زلاتان ابراهیموویچ هم تیمی صخره وار است و کره جنوبی نیز به رغم نزول محسوس سال های اخیرش سابقه کسب عنوان چهارمی دنیا در سال 2002 را دارد. حذف ماریو گوتزه زننده گل منجر به قهرمانی آلمان در جام جهانی 2014 سر و صدای زیادی بپا کرده اما یواخیم لو آنقدر مهره های خوب و قوی دارد که نگران چنین مسأله ای نباشد و اوزیل، موکر، کروس، بواتنگ و خوپرا از آن دستند و اگر مانوئل نویر هم پس از قریب به یک سال مصدومیت مزمن به این مسابقات برسد، او این امید را بیشتر در دلش احساس خواهد کرد که نخستین سرمربی «دو قهرمانی» در جام های جهانی در تاریخ حیات ژرمن ها باشد. مکزیک را هم زیر نظر داشته باشید. شاید چیچاریتو قدری مسن شده باشد و آنها امیدهای دفاعی خود را به مردان پیر دیگری مانند رافامارکز بسته باشند اما جوان ترهایی مانند خاوی یر اکینو، خسوس کرونا و البته چیووانی دوسی سانتور مکزیک را با امید شگفتی سازی راهی روسیه خواهد کرد.
سوئد با مربی دقیقی همچون بان اندرسون و بازیکنان کارگشایش همچون ویکتور لیندلوف و ویکتور کلاسن با امیدهای بسیاری به جام جهانی بیست و یکم می آید و آن هم در حالی که سابقه سوم شدن در جام های جهانی 1958 و 1994 را دارد، در این میان کره جنوبی با هدایت یک بومی مثل تائه یونگ شین یا درخشش نصفه و نیمه بازیگرانی همچون هیونگ مین سون که نمایش های عالی اش در تاتنهام را هرگز در عرصه های ملی تکرار نکرده است، کمترین بخت را برای صعود از گروه ششم دارد. کره ای ها در لیگ های اتریش و آلمان هم نمایندگانی دارند اما بیشتر لژیونرهای آنها در تیم های آسیایی توپ می زنند. با این اوصاف ژرمن ها در حالی برای رقابت های مرحله گروهی جام جهانی بیست و یکم دورخیز کرده اند که برخی مسابقات مرحله گروهی شان حالت دیدارهای دستگرمی را برایشان پیدا کرده است و چه چیزی بهتر از این.