جامی بدون جادوی لاجوردی ها

حضور مداوم در جام جهانی یکی از مایه های افتخار مردم ایتالیا بود. آنها افتخارات فوتبال شان در معتبرترین تورنمنت فوتبال را نشانی بر قدرت کشورشان می دانستند.

حضور مداوم در جام جهانی یکی از مایه های افتخار مردم ایتالیا بود. آنها افتخارات فوتبال شان در معتبرترین تورنمنت فوتبال را نشانی بر قدرت کشورشان می دانستند. اوضاع در این چند سال به کلی تغییر کرد. حذف از یورو ٢٠١٦ با شکست مقابل آلمان زنگ خطری برای ایتالیای تهی از استعداد بود. زنگ خطری که جادوی کونته نگذاشت به خوبی به گوش مردم ایتالیا برسد و ماحصلش شد عدم راه یابی آتزوری به جام جهانی روسیه. تیمی که روزگاری باجو، توتی، دل پیه رو، اینزاگی، لوکا تونی و ویری را در پیکان خط حمله اش می دید، باید با بازیکنانی مثل گراتزیانو پله و ادر سر می کرد. تا زمانی که کونته بود کسی جدی نمی گرفت خلأ استعدادهای بزرگ ایتالیایی چه قدر جدی است. با رفتن کونته، ونتورا روی نیمکت نشست و تیم از میل به جنگیدن تهی شد. شخصیت تیم مانند ونتورا متزلزل و ضعیف شد.
اما مشکل ایتالیا خیلی جدی تر و کلیدی تر از این حرف هاست. ایتالیایی که در پلی آف مقابل سوئد حذف شد، میانگین سنی بالای ٣٠سال را ثبت کرد؛ یکی از پیرترین تیم هایی که در دور مقدماتی حاضر بود. مهم ترین مشکل را هم می توان این موضوع دانست که فوتبال در ایتالیا دیگر چندان صرفه اقتصادی ندارد. سال گذشته بعد از سنسی، موراتی و برلوسکونی؛ دیاواله ها، مالکان باشگاه فیورنتینا، اعلام کردند قصد فروش باشگاه را دارند. بعد از ورشکستگی پارما، مالکان ویولا تصمیم گرفتند فیورنتینا را قربانی خودشان نکنند و با فروش باشگاه از افتضاحی که ممکن است رخ دهد جلوگیری کنند. افتضاحی که منهای خانواده آنیلی، گریبان سایرین را گرفته و به نظر توازن قدرت مالی در ایتالیا هیچ شباهتی به گذشته ندارد.
خانواده های پولدار قدیمی دیگر برای فوتبال پولی خرج نمی کنند و همین مساله اوضاع فوتبال این کشور را با بحران مواجه کرده. البته امروز، ایتالیا شاهد بدترین دوران فوتبالش نیست. جام جهانی ١٩٥٨ اولین جامی بود که ایتالیا به آن راه پیدا نکرد و بعد از اولین جام ١٩٣٠ که خودشان در آن حضور نیافتند، اولین باری بود که می خواستند و نتوانستند. دهه ١٩٥٠ را می توان بدترین دوران فوتبال ایتالیا دانست. شاخص ترین بازیکن آن دوره ایتالیا را می توان ژانپیرو بونیپرتی اسطوره یوونتوس دانست. در سال ١٩٤٩ در یک حادثه هوایی ١٨ بازیکن تورینو کشته شدند. اما با وجود این حادثه قابل تصور بود که ایتالیا به جام جهانی ١٩٥٨ سوئد راه پیدا کند.
اما شکست غیرمنتظره آنها در روز آخر بازی ها در بلفاست ایرلند شمالی مانع از رسیدن شان به جام جهانی شد. بدون شک این دوره بدترین دوران فوتبال ایتالیا بود. آتزوری در اویل دهه ١٩٦٠ برای دو سال و نیم در هیچ بازی رسمی برنده نشد. بازگشت ایتالیا به روزهای خوب خیلی طول کشید. این تیم با وجود راهیابی به جام جهانی ١٩٦٢ شیلی، با دو شکست و یک تساوی، بدون هیچ گل زده ای جام را ترک کرد و به خانه برگشت. جام بدون جادوی لاجوردی ایتالیا، به هر ترتیب یک چیزی کم دارد. در تمام این سال ها حتی اگر ضعیف ترین تیم شان هم راهی تورنمنت کرده باشند بازهم جنگندگی شان جذاب بوده. تیمی که همیشه برای همه مدعیان یک چوب لای چرخ به حساب می آمد این دوره نیست تا حداقل آلمانی ها یک نفس راحتی بکشند.